W dniu, w którym Pan podał Amorytów w moc Izraelitów, rzekł Jozue w obecności Izraelitów: "Stań słońce, nad Gibeonem! I ty, księżycu, nad doliną Ajjalonu!" I zatrzymało się słońce, i stanął księżyc, aż pomścił się lud nad wrogami swymi. Czyż nie jest to napisane w Księdze Sprawiedliwego: "Zatrzymało się słońce na środku nieba i prawie cały dzień nie spieszyło do zachodu?" Nie było podobnego dnia ani przedtem, ani potem, gdy Pan usłuchał głosu człowieka. Rzeczywiście Pan sam walczył za Izraela.Ks. Jozuego 10, 12-14

Jednym z dowodów na to, że długi dzień opisany w księdze Jozuego 10, 12-14 (oraz w księdze Habakuka 3, 11) był wydarzeniem historycznym jest duża liczba podań ludowych z różnych części świata według których mniej więcej w tych samych czasach, w których żył Jozue, dzień został wydłużony (lub noc, lub wieczór, w zależności od miejsca).

Z wieścią o Potopie mamy do czynienia już od najmłodszych lat. Stykają się z nią wszyscy, zarówno wierzący jak i dalecy od tego. Wszyscy bez wątpienia zadają sobie te same pytania - czy był naprawdę, kiedy to było, jak wyglądał, czy faktycznie uratowała się tylko para ludzi? Wejdźmy w ten w gąszcz wiadomości na jego temat. Będzie to ciekawa wędrówka choć nie ma pewności czy przy jej końcu ujrzymy chociaż małe światełko.

Jeszcze w czasach prehistorycznych (ok. 5000 pne) u ujścia Eufratu i Tygrysu pojawili się Sumerowie, którzy ok. 2900 r. p.n.e. (w tzw. okresie wczesnodynastycznym) stworzyli pierwszą wysoką cywilizację obejmującą dwanaście miast-państw: Eridu, Uruk, Ur, Akszak, Adab, Larsa, Umma, Sippar, Lagasz, Nippur, Szurupak, Kisz. Niektóre z nich miały nawet 50 tys. mieszkańców (w większości rolników i rzemieślników), a ich centrum stanowił zawsze kompleks świątynny.

Jeśli ktoś dorastał w przekonaniu, że jest dziewięć planet w Układzie Słonecznym i był zszokowany, gdy pięć lat temu Pluton został zdegradowany, to niech się teraz przygotuje na niespodziankę! Mimo wszystko może istnieć dziewiąta planeta, a Jowisz może nie być największą z nich.

Rozpoczęło się polowanie na gazowego giganta o masie czterokrotnie przekraczającej masę Jowisza. Może się on czaić w najdalszym regionie naszego układu – w zewnętrznej części Obłoku Oorta. Tyche (robocza nazwa tej planety) najprawdopodobniej znajduje się na orbicie 15 tysięcy razy większej od orbity Ziemi i 375 większej od orbity Plutona, dlatego jeszcze nie została odnaleziona.